De boy with the striped pyamas

Vanaf het moment dat de film uitkwam, was ik in dubio, ik hoorde zoveel goeie recensies en wilde eigenlijk de film wel gaan zien. Maar ik wist ook dat wanneer ik de film zou gaan kijken, de nachtmerries er ook weer zouden zijn en dat dat het laatste was waar ik nu op zat te wachten.

Mijn ouders hebben de oorlog meegemaakt, beiden in Amsterdam, ze hebben beiden de nodige razzia’s gezien, zonder precies te weten waar de mensen naar toe gingen. Het nieuws toen was niet zoals het nieuw nu is. Mijn vader heeft een tijd in een werkkamp in Duitsland gezeten en mijn moeder in de oorlogswinter in Limburg, voldoende te eten, maar wel midden in de beschietingen en bombardementen.

Er werd niet veel over gepraat, ik vroeg weleens wat en kreeg wel antwoord, maar de pijn, het verdriet en de angst werd weggestopt. Maar het wekte misschien wel daarom mijn interesse om er over te lezen en later ook films te kijken. Ik weet niet meer hoe de films heten , die ik gezien heb. Hoe de boeken heten die ik gelezen heb. Maar sommige stukjes kan ik me nog zo voor de geest halen. Overigens ook van andere films zoals de Killing Fields, het heeft een onuitwisbare indruk op mij gemaakt.

En dus had ik een dilemma bij deze film, ik heb zoveel nachtmerries gehad, waarin nazi’s voorkwamen, waaruit ik angstig wakker werd en niet meer slapen kon, ik besloot hem niet te gaan kijken, maar ergens bleef ik nieuwsgierig.

Toen kreeg ik het boek in handen ( dank je wel Conny) en ik ben het gaan lezen. Hoe mooi vanuit de visie van een negenjarig kind geschreven. Maar dat laatste riep ook een beklemmend gevoel op. Ik besloot het boek alleen overdag te lezen, ik lees de verwondering Bruno over de mensen achter het hek en over zijn vriendschap met Shmuel. Op het moment dat ik lees wat hun plannen zijn, als Bruno hoort dat ze terug naar Berlijn gaan, weet ik hoe het boek zal eindigen. Met een beklemmend gevoel lees ik door, naar het trieste eind toe, maar ook lees ik over de vriendschap in oorlogstijd van twee jongens die allebei aan een andere kant van het hek staan.

En de laatste regels van het boek zijn: Natuurlijk gebeurde dit allemaal heel lang geleden en kan zoiets niet meer gebeuren.
Niet in onze tijd.

 

En dan hoop en wens ik dat zoiets nooit meer zal gebeuren, nooit meer .

Advertisements

En verder

De foto’s heb ik hier neergezet onder dropbox, heel veel van de Sagrada en van het Dali museum en ook nog wat van de wandeling naar de Arc de Triomph.

Ik heb ontzettend van mijn reis genoten en alleen weggaan is me prima bevallen.
Hostel Fernando ligt vlakbij de Rambla en in een gezellig straatje in  het centrum, ik had een fijne complete lieve eenpersoons kamer.

Googlemaps heb ik ook veel aangehad, daardoor wist ik dat er een Dalimuseum in Barcelona zat en had ik beter overzicht waar ik was. Maps is gewoon offline te gebruiken met alleen de GPS aan.

screenshot_2016-10-18-23-09-31

screenshot_2016-10-18-23-08-13screenshot_2016-10-19-22-37-52

Naar huis

Ik slaap alle nachten goed maar de laatste nacht is er veel meer lawaai van buiten. Gelukkig heb ik oordopjes mee en slaap ik nog wat. Ik sta op tijd op en ga nog een keer onder die heerlijke douche staan, dan de laatste spullen inpakken ontbijten en naar placa jaume lopen en neem de shuttle, dit.keer zit ik er als enige in en ben ik net na half tien al op het vliegveld

De douane gaat weer gesmeerd en ik ben er in 7 minuten helemaal doorheen het gaat in Spanje veel makkelijker. Op Schiphol werden de koffers op drugs getest en ook in mijn koffer gekeken en werd ik vlot gefouilleerd. Op Barcelona hoefde de apparatuur er niet uit, ik moest wel mijn schoenen uitdoen.

En dan maar wachten, als het tijd is om te boarden is er nog geen vliegtuig….en ik raak aan de praat met een leuke spanjaard die nog wat leuke dingen weet te vertellen. Om half 1 gaan we eindelijk vertrekken. Ik ben dit keer veel minder nerveus dan op de henreis.

Het is wonderlijk hoe snel we boven de wolken zijn.
Heenweg was het te warm nu is het koud in het vliegtuig. Ik was ook vergeten dat vliegen saai is, stoelen in de Airbus a320 zitten redelijk en ik ben niet lang dus kan mijn benen wel kwijt.Als we gaan dalen is er wat turbulentie maar verder gaat dat wel rustig, gelukkig wordt er nog maar mondjesmaat geklapt als we geland zijn. Ik cross in een kwartiertje van het vliegtuig naar de trein en dan is mijn avontuur weer over. Ik heb er van genoten, Barcelona is schoon en de mensen zijn vriendelijk en behulpzaam. De verkopers vond ik niet erg opdringerig net zo min als de zwervers. img_20161020_102823img_20161020_100903img_20161020_100954

Dag drie

Ik had mijzelf van te voren voorgenomen om ook te luieren aan het strand, helaas is het daar niet warm genoeg voor. Ik heb al zoveel door de stad gesjouwd dat mijn voeten er niet zoveel zin meer in hebben en ik besluit wat meer gebruik te maken van de metro.

Eerst maar lopend naar het Dalimuseum, het is maar 500 meter…..als je gelijk goedloopt………Ik heb ook het idee dat de spaanse km langer zijn dan de Nederlandse 😉 Er hangt een mooie collectie litho’s en ook mooie borden met sterrenbeelden. Wederom geniet ik volop.

Daarna naar de metro en naar het strand, als ik daar aankom plof ik neer, jammer dat er donderwolken aankomen maar evengoed doe ik mijn oortjes in en luister ik : Wassing time. Heerlijk, dit had ik me voorgenomen om te doen en ik hoop dat als ik de volgende keer dit nummer hoor ik de zee weer ruik en het water in mijn gezicht voel spatten. Na ruim 20 jaar zit ik weer aan de Middellandse zee en ik ben blij. Heerlijk om even lekker mijn tijd te verdoen, ik geniet ervan.

Helaas betrekt het en ik loop naar het entree van de kabelbaan, na drie kwartier stap ik in de gondel en het is mooi,  vooral het uitzicht oo de haven. Boven gekomen plof ik op een terras en dan begint het te regenen, maar ik zit gelukkig droog.

Ik heb geen zin meer om nog verder naar boven te gaan dus ik wandel door een botanische tuin de berg af. Ineens voel ik me erg kwetsbaar en alleen daar, gelukkig zie ik later meer mensen lopen. Beneden gekomen loop de Paralel op en zodra ik kan pak ik de metro, natuurlijk neem ik weereens de verkeerde 😉 maar uiteindelijk ben ik bij mijn hostel. Ik ben er rond vier uur en besluit even een tukkie te doen en mijn voeten rust geven. Vanavond de laatste keer hier lekker eten en dan weer naar huis. Stiekem heb ik wel wat heimwee, net als de hoogtevrees heb ik daar meer last van als ik moe ben.

img_20161019_103414img_20161019_104952img_20161019_105651img_20161019_115834

All-focus

Hisilicon Balong

img_20161019_133641img_20161019_134302img_20161019_142859img_20161019_144050

De rest van dag twee

img_20161018_154611Ik heb wel genoeg Gaudi gezien en ik besluit niet meer naar Parc Guell te gaan. Ik loop wat door Eixample en vind het een fijne ruime wijk. De wegen zijn breed en ruim en er rijdt veel verkeer, de stoepen zijn ook ruim en breed en ik loop wat totdat ik via google maps zie( ideaal offline te gebruiken) dat het niet zo heel ver is naar de Arc de Triomph. Dus ik volg de mooie Passeig de Sant Joan via Placa Tetuan die kant op en loop daarna her Parc de la Ciutadella in en via le borne leuke winkeltjes en smalle straatjes Plof ik op een terrasje en loop door naar het hostel

img_20161018_155157img_20161018_155320img_20161018_161640img_20161018_162514img_20161018_163335img_20161018_163653img_20161018_165718

In de avond nog de Rambla op om op de markt een lekker smoothy te halen. Ineens staat er een zwerver vlak voor me, de meeste zwervers zijn niet opdringerig en als ik zeg dat hij weg moet gaan maakt hij me uit voor bitch. Ineens voel ik me alleen toch wat kwetsbaar. In ga een zijstraat van de Rambla in richting de Cathedral en zie  leuke straatjes grappige winkeltjes waar zoveel te zien, doodmoe ben ik om tien uur in mijn hotel, mijn hele lijf protesteert maar wat heb ik genoten

La Sagrada Familia

Ook de eerste keer op een terrasje gaan zitten om te eten is weer even een bergje overwinnen. Langs de Rambla is het vooral 1 tapas met paella of pizza, dat wil ik niet. Uiteindelijk strijk ik ergens neer, de ober geeft me een gewone kaart een als ik om tapas vraag, moppert hij dat ik minimaal drie gerechten moet bestellen. Dat kost me geen moeite en ze hebben heerlijke rode wijn. Daarna nog ergens anders een heerlijk ijsje gehaald. La Dolce Vita, maar dan in het spaans.

Als ik uit de metro kom en gelijk voor la Sagrada staat weet ik niet wat me overkomt, ik ben overweldigd door de hele kerk. Ik ga aan de overkant staan tegen een hekje en laat het allemaal op me inwerken. Wat een schoonheid en wat valt er veel te zien. En wat uniek, helemaal voor de tijd waarin hij gebouwd is.
Mij was geadviseerd om de audiotour te doen, ik vind het heerlijk om alles op mijn gemak te bekijken en soms twee keer te luisteren
Ook als ik de kerk binnenkom ben ik weer diep onder de indruk, nu door de ruimte en door de eenvoud en door de schitterende kleuren van het glas in lood. Het is bewust zo gemaakt dat de oostkant( waar de zon opkomt) koele kleuren heeft en de westkant warme kleuren.
Ook de torens zijn schitterend, met de lift omhoog en lopend naar beneden.
Het grootste contrast vind ik de beelden aan de voorkant die zo realistisch zijn en de kubistische beelden bij the Tower of the Passion staan. Er valt zoveel over te vertellen maar noch foto’s noch tekst kan de belevenis weergeven van een bezoek aan deze mooie kerk. In 2026 is hij helemaal af, wat zal dat schitterend zijn.
Na drie en een half uur heb ik alles wel gezien.

Ik neem ook even de tijd om in de kerk naar het het schitterende La Sagrada Familia van Alan Parson te luisteren en terwijl ik naar onderstaande tekst luister laat ik de kerk met kleurenpracht op mij inwerken.

Who knows where the read may lead us, only a fool would say
Who knows if we’ll meet along the way
Follow the brightest star as far as the brave may dare
What will we find when we get there

La sagrada familia we pray the storm will soon be over
La sagrada familia for the lion and the lamb

Who knows where the winds will blow us, only a fool would say
Who knows if we’ll ever reach the shore
Follow a rising sun with eyes that may only stare
What kind of fire will burn us there? what kind of fire?
Only a fool would say
La sagrada falilia the wind has changed the storm is over
La sagrada familia for the lion and the lamb
La sagrada familia we thank the lord the danger’s over
La sagrada familia there’s peace throughout the land

Under clear blue skies our voices rise in songs of glory
And for all those years our eyes and ears were filled with tears

Who knows where the world may turn us, only a fool would say
Who knows what the fates may have in store
Follow the light of truth as far as our eyes can see
How should we know where that may be? how should we know?

Then the angry skies, the battle cries, the sounds of glory
And for all those years our eyes and ears were filled with tears

Who knows where the road may lead us, only a fool would say
Who knows wha’s been lost along the way
Look for the promised land in all of the dreams we share
How will we know when we are there? how will we know?
Only a fool would say

La sagrada falilia the war is won the battle’s over
La sagrada familia for the lion and the lamb
La sagrada familia we thank the lord the danger’s over
La sagrada familia behold the mighty hand
La sagrada familia the night is gone the waiting’s over
La sagrada familia there’s peace throughout the land

Until the next time
Until the next time

La sagrada familia

img_20161018_143827

img_20161018_115123img_20161018_120728img_20161018_115129img_20161018_115415img_20161018_125541

All-focus

Hisilicon Balong

img_20161018_135134

De tweede kerk

Als ik eenmaal foto’s heb geplaatst kan ik er geen tekst meer onder krijgen dus dan maar steeds een nieuw stukje.

De volgende kerk was me aangeraden, het is een stukje verder lopen en dan ben ik bij de Santa Maria del Mar. Het is een veel eenvoudigere kerk maar evengoed erg mooi, ik heb geen fut meer om ook nog naar de toren te klimmen. Ik brand wel een kaars voor iedereen die dat nodig heeft, ik sta ook even stil bij alles om mij heen. Deze kerk is uit de 14e eeuw en in slechts 54 jaar gebouwd. Het is indrukwekkend welke overspanning ze toen al konden maken. De kerk heeft veel verrassingen in petto waaronder het moderne maar mooie beeld.

img_20161017_154517img_20161017_154624img_20161017_154751img_20161017_155604

De kerken

Ik loop vanaf Catalunya via Avinguda del Portal de l’Angel naar Cathedral de la Santa Creu i Santa Eulalia. Wat een schitterende kerk is dit, ik ben diep onder de indruk, er wordt ook mooie passende muziek gedraaid. Ik heb foto’s gemaakt maar die geven slechts het plaatje weer maar niet de intense indrukwekkende kerk. In de kloostertuinen lopen 13 ganzen die de stad beschermen. Het zijn er 13 omdat Eulalia( co-patrones van de stad Barcelona) op 13 jarige leeftijd is gemarteld en vermoord.

img_20161017_145426

Dag 1

Het is vroeg opstaan, maar ik ben vijf over vijf op Schiphol. Ik loop naar de incheckbalie…. tja alleen nodig als je bagage in het ruim gaat..dus naar de controle. Het duurt maar een minuut of vijftien en ik ben er door. Mijn verpakte levensmiddelen kon ik zo meenemen, maar een gesloten flesje water toch niet, het viel te proberen. Heerlijk die drukte hier en ik ga naar de gate. Hier is niet veel meer veranderd, beetje vernieuwd maar ik herken het allemaal wel. Zes uur bij de gate en half zeven boarden. Volgens de app van Vuelling vertrekken we 35 minuten later, het vliegtuig staat er al, nu vooral geduldig wachten.
Bijna een uur later staan we aan het begin van de startbaan, de motoren beginnen te brullen, altijd weer een kick als het vliegtuig begint te taxien en vlak daarna stijgen we op wat een power wat een gaaf gevoel. Ik was wel vergeten hoeveel lawaai een vliegtuig maakt als je eenmaal in de lucht bent.
Ook wel een beetje raar om het niet te kunnen delen, maar ik weet dat dat gevoel went. Ondanks alles doe ik dit wel even. Als we eenmaal in de lucht zijn zakt ook de spanning en het nerveuze gevoel. Pfffff ik blijf iemand die veel onder spanning staat, vaak niet nodig maar mijn brein en zenuwen laten zich slecht overtuigen van het tegendeel.
Het loket van AeroCity is makkelijk te vinden en het is grappig om door een spaanse dame met het Amerikaanse Me’m aangesproken te worden.

Nadat ik half Barcelona heb gezien met de shuttle, blijkt dat de straat van mijn hotel afgesloten is. Ach dan maar een stukje lopen en gelijk al wat gezien te hebben kom ik bij mijn hostel. We zijn wat obscure straatjes doorgereden, maar gelukkig staat mijn hostel aan een gezellig doorgaand straatje tegenover een kerk. Nu de stad verkennen.

Het is wat onwennig zo in een vreemde stad en ik heb honger dus zoek een terrasje op op placa Reial, een gezellig oud plein en ik eet heerlijke spaanse tortilla. Daarna zoek ik een doel, ik ga via de Rambla twee kerken opzoeken, maar als ik langs de Markthal komt loop ik er toch even overheen en haal heerlijk vers vruchtensap. Voor ik het weet ben ik al aan het eind van de Rambla bij de fontein, er is een schitterende luchtshow s’avonds maar ik weet niet of ik laat alleen over straat wil.

img_20161017_141148